Palakki was thinking about taking her hostel relative to the garden located outside the hostel room, especially the warm embrace of the florist’s shop, Golapka Dokan.

“Truly, a sense of detachment has arrived today,” whispered Palakki within herself.

Palakki is a resident of Tezpur. With the aim of pursuing higher education, she had enrolled at Cotton College in Guwahati. However, “man proposes, God disposes.” Almost for the past six months, the word ‘corona’ has created a considerable disappointment in Palakki’s life along with everyone else. Countless lives have been affected worldwide due to the relentless havoc wreaked by the pandemic. In a blink of an eye, countless lives have been snatched away. With each passing day, the situation in India has worsened. Therefore, strict measures such as curfews have been imposed by the central government to curb the spread.

Life in lockdown is not easy. Staying alone in a house away from home is difficult, so she finds solace in small things. Sometimes, she uses her mobile, watches TV, listens to music, and occasionally reads books. She always maintains a diary and tries to follow a routine. But amidst all this, she often watches the scenes of suffering, suicides due to excessive stress, the suffering of people, and wonders what’s next. The fear and anxiety of people due to the pandemic are increasing. With each passing day, these scenes continue to increase the disappointment in Palakki’s mind.

Occasionally, she ponders, “How much hope people had in the past, how pridefully they faced adversity! Suddenly, what happened! Now, I just wish to be able to enjoy those happy days with my dear relatives in the hostel”.The monsoon had arrived. The rains’ drops falling on the tin roofs were shaking and vibrating. This scene further disturbed Palakki’s already unsettled mind. So, she was forced to think, “A man’s life is like a glass of muddy water.”

Truly,
no one knows what life brings, how it twists and turns.”

Immersed in thoughts, Palakki murmured to herself, “Mother, this life’s irony!” Unable to express her mother’s emotions properly, she turned her face away in silence. Even though it was just for a brief moment, expressing that maternal affection helped to free Palakki’s mind from worries and anxieties.

In reality, the lockdown or the unspoken effort of home confinement will continue to influence everyone’s beliefs, whether it’s a temporary solution or not.

“I am a student of Class 10, eagerly awaiting my board exams. My family situation is not very good. Consequently, amidst the current circumstances, disappointment has been growing at home day by day. The online classes of the school have started. But alas, even God couldn’t provide a smartphone. This day has been eagerly awaited for financial reasons. The principal’s directive indicates mandatory attendance for those who can be present in the online class. Just contemplating this, I am almost convinced that today I will be the guest of honor at God’s place for a phone call. Almost every time, it’s difficult for me to attend an online class. My dear sister is preparing notes. Sometimes, while considering those notes, I think, ‘Is it a sin to be born in poverty? Am I wrong in desiring a mobile from God?’ While pondering over this, it seems as if I’m getting closer to God. When I go to school, I overheard, ‘What’s your name on Facebook? Can you give me your WhatsApp number?’ Then it feels as if I’m separate from my own self. Think with my friends. Sometimes I think, ‘Isn’t asking God for a mobile a mistake?’ While thinking about this, I feel ashamed in front of God. Holding God’s hand, I feel good inside. It’s a new smartphone in God’s hands. With a smile, God says, ‘Today is an auspicious day and half of the divine purpose of God is bringing this smartphone just to ensure my complete presence in online classes.’ My mind seemed to open slightly at that moment. At least now I can attend every online class. I don’t feel like considering every note and going to Chumi’s house today. Today, it feels like my dream is in my hands. So, neither I nor my relatives are waiting eagerly. I’ve decided to speak up. Too much waiting is a torture. Waiting too long for this day of happiness. Certainly, waiting is long, waiting is painful. But waiting for something good is life.”

প্ৰস্তুতি আজি এগৰাকী অসম পৰিচিতা IPS বিষয়া। সৰুৰেপৰাই সপোন আছিল তাইৰ IPS হোৱাৰ। ঘৰখনৰ একমাত্র ছোৱালী বাবে সৰুৰেপৰা বৰ আলাসত ডাঙৰ হোৱা তাই। ঘৰৰ পৰিস্থিতিও বৰ এটা ভাল নহয়। তথাপিতো দেউতাকে সৰুৰেপৰা আজিলৈকে ঘৰৰ পৰিস্থিতিক তাইৰ সপোনৰ বাটত হেঙাৰ হ’বলৈ দিয়া নাই।

আজিও দেউতাকৰ উদং শৰীৰৰ গোন্ধটো সন্ধিয়া হ'লেই বিয়পি পৰে ঘৰৰ বাহিৰে-ভিতৰে। তাইৰ অকনো ভাল নালাগে। দেউতাকৰ বাবে আজিও তাই আগৰ দৰেই সুগন্ধি এটা কিনি আনিছে। কিন্তু আগৰ দৰেই দেউতাকে আজিও অবজ্ঞা কৰিলে । দেউতাকৰ কথাত মন নিদি আজিও তাই মাকক আগৰ দৰেই খাটনি কৰি আছে দেউতাকক মনাবৰ বাবে। মাকেও অবজ্ঞা কৰি দিলে আগৰ দৰেই। বুজাবইনো কেনেকৈ?..... এয়া পথাৰৰ বোকা মাটিৰে লোট-পোত হৈ তেজক পানী কৰা চহা শৰীৰৰ গোন্ধ.....! দীঘলীয়া উশাহেৰে হৃদয় ভৰাই টানি লয় মাকে সেই গোন্ধ। সেই গোন্ধটো নহ'লে পাকশালৰ পৰাও যে উফৰি নপৰিলেহেতেঁন নিশাৰ সেই গৰম ভাতসাঁজৰ ফুৰফুৰীয়া গোন্ধটো আৰু প্ৰস্তুতিৰ আজি দিঠকত পূৰঠ হৈ উঠা ল'ৰালিকালৰ সেই সপোন।

Oneday , when I’m really gone,
You don’t need to remember me , or that place where we met each other.

I only ask for one more request ,
Just remember me as small pieces of destiny.

Don’t remember me as a daydream
cause you’ll regret if it turns out to be a nightmare that haunts you in your life.

Just have a look towards the sky and my tears will be raindrops on your cheeks to say,
“Hey..Don’t remember me . “

অপেক্ষাবোৰ বৰ দীঘলীয়া মই বৰ্তমান দশমমানৰ ছাত্ৰী।মোৰ ঘৰৰ পৰিস্থিতি সিমান ভাল নহয়। তদুপৰি বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতিৰ কবলত পৰি ঘৰৰ পৰিস্থিতি দিনক দিনে বেছি নিৰাশাৰ দিশলৈহে গতি কৰিছে। ইফালে স্কুলৰ অনলাইন ক্লাছসমূহো আৰম্ভ হৈ গৈছে।দৰমহা পালেই দেউতাই স্মাটফোন এটা কিনাৰ কথা। আৰ্থিক পৰিস্থিতিৰ বাবে এইকেইদিন এনেকৈয়ে চলিব লগা হৈছে। সেইদিনা খবৰ পালো যে,"আজিৰ অনলাইন ক্লাছত অণু-পৰমাণু বিষয়ে বহুত দৰকাৰী তথ্য কিছুমান দিব যিটোত উপস্থিত থকাটো সকলোৰে বাবে বাধ্যতামূলক।"উপায় নাই প্ৰধান শিক্ষকৰ নিৰ্দেশ যেতিয়া উপস্থিতটো থাকিব লাগিবই।এই বিষয়ে ভাবি থাকোঁতেই মোৰ মনত পৰিল, আজি প্ৰায় এমাহমানেই হ'বৰ হ'ল দেউতাক এটা ফোনৰ বাবে কুটুৰি আছো। প্ৰায় এমাহ ধৰি কোনো এটা অনলাইন ক্লাছতে উপস্থিত হ'ব পৰা নাই।মোৰ প্ৰিয় বান্ধৱী চুমীৰ পৰাই নটসমূহ আনি লিখিব লগা হৈছে। কেতিয়াবা যেতিয়া নটসমূহ বিচাৰি যাওঁ তেতিয়া চুমীয়ে কয়,"এতিয়া তোৰ হোৱাটছ এপটো থকা হ'লে তাতেই ফটো মাৰি পঠাই দিব পাৰিলো হয়।"লগৰবোৰে যেতিয়া স্কুলত সুধিছিল,"ফেচবুকত কি বুলি আছা তুমি? তোমাৰ হোৱাটছ এপৰ নম্বৰটো দিয়াচোন?"তেতিয়া মোৰ নিজকে সিহঁতৰ পৰা পৃথক যেন‌ লাগে। ময়ো তেওঁলোকৰ সংগ বিচাৰো। কেতিয়াবা ভাবো,"দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰাটো মোৰ পাপ নেকি? মই দেউতাক ম'বাইল কিনা কথাটো কৈ ভুল কৰিছো নেকি?"এইবোৰ কথা ভাবি থাকোঁতেই দেউতাই মাত লগালে। দৌৰি গৈ দেউতাৰ হাতখনলৈ মন কৰি মনটো ভাল লাগি গ'ল।দেউতাৰ হাতত এটা নতুন স্মাটফোন।দেউতাৰ মুখেৰে গ'ম পালো যে,'আজি দেউতাহঁতৰ দৰমহা হ'ল আৰু দৰমহাৰ আধা টকাৰে দেউতাই এই স্মাটফোনটো কেৱল মোৰ আধৰুৱা হৈ ৰুৱা অনলাইন ক্লাছসমূহঁত সম্পূৰ্ণ কৈ উপস্থিত থকাৰ উদ্দেশ্যে কিনি আনিছে।' মোৰ মনটো এতিয়াহে অলপ মুকলি যেন লাগিছে।অন্তত এতিয়া মই প্ৰতিটো অনলাইন ক্লাছতে উপস্থিত থাকিব পাৰিম।বাৰে প্ৰতি ন'ট বিচাৰি এতিয়া আৰু চুমীৰ ঘৰলৈ যাব লগা নহয়। আজি যেন মোৰ সপোনবোৰ মোৰ হাতত আছে। এতিয়া মই আৰু মোৰ বন্ধু-বান্ধৱীবোৰ বেলেগ নহয়। আমি একেই বুলি চিঞৰি ক'বলৈ মোৰ মন‌ গৈছে। বহু অপেক্ষাৰ মূৰত আজি এই সুখৰ দিনটো আহিছে। সঁচাকৈ, অপেক্ষাবোৰ বৰ দিঘলীয়া,বৰ যন্ত্ৰণাদায়ক। কিবা এটাৰ বাবে ৰৈ থকা মানেই তীব্ৰ যন্ত্ৰণাক সাবটি আশা পূৰণৰ বাবে ৰৈ থকা।কিবা এটা ভালৰ বাবে ৰৈ থকাটোৱেই হ'ল জীৱন।

গৃহবন্দীত্ব জীৱন

পাল্কীৰ আজি হোষ্টেলৰ বান্ধৱীকেইজনীলৈ বৰকৈ মনত পৰিছে। বিশেষকৈ হোষ্টেলৰ কোঠাত বহি বান্ধৱীকেইজনীৰ সৈতে পতা আড্ডা আৰু সেই আড্ডাত বিশেষ স্হান পাইছিলে গোলাপককা দোকান ৰ গৰম গৰম পকৰীকেইটাই।
“সচাঁকৈ,কি যে নিৰাসক্ত দিনবোৰ আহিল।”পাল্কীয়ে মুখৰ ভিতৰতে কৈ উঠিল।
পাল্কী তেজপুৰৰ নিৱাসী। উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণৰ উদ্দেশ্যে তাই গুৱাহাটীৰ কটন কলেজত নাম লগাই তাতেই থাকিবলৈ লৈছিল। কিন্তু “বিধিৰ যে কি বিধান”।আজি প্ৰায় দুমাহ হৈছিলহে এনেতেই ‘কৰোনা’ শব্দটোৱে সকলোৰে লগতে পাল্কীৰ জীৱনটোও যথেষ্ট নিৰাশাৰে ভৰাই তুলিছে।
প্ৰায় ছয়মাহেই হ’ল নিৰৱিচ্ছিন্ন ভাৱে কৰোনাই বিশ্বৰ প্ৰায় সকলো প্ৰান্ততেই সহস্ৰ মানুহৰ জীৱনক লৈ হেতালি খেলি আহিছে। নিমিষতে লাখ লাখ মানুহৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিজে। লাহে লাহে ভাৰতৰ অৱস্থাও জুৰুলা হৈ আহিছে। এতিয়া টিছু পেপাৰ,মাস্ক আৰু ছেনিটাইজাৰ এইবোৰ সঘনাই ব্যৱহাৰ হোৱা শব্দ। ভেকচিন আৱিষ্কাৰ এই পৰ্যন্ত নোহোৱা বাবে এনে সন্ধিক্ষণত ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে এটাই সিদ্ধান্ত লবলৈ বাধ্য হৈছে আৰু সেয়া হ’ল সামাজিক দূৰত্ব বজাই ৰখা (লকডাউন)।
সচাঁকৈ জীৱনত নোহোৱা-নোপোজা কথা।ঘৰলৈ অহা পিছৰে পৰা নীৰৱেৰে ঘৰতে সোমাই আছে তাই। কেতিয়াবা মন গ’লে ম’বাইল টিপিব,টি.ভি.চাব,গান শুনিব আৰু কেতিয়াবা মন গ’লে কিতাপ পঢ়িব।সদায় এই দিনলিপিখন আৰু কিমান অনুকৰণ কৰিব। তদুপৰি সদায় টিভিত বাতৰিৰ শিৰোনামাত আগস্হান পোৱা সেই দিন-হাজিৰা কৰি খাটি খোৱা লোকসকলৰ মমা‍‍‍‍‌‍‍‍‍‌ন্তিক দৃশ্য, সাক্ষাৎকাৰত কোৱা তেওঁলোকৰ যন্ত্ৰণাসমূহ,ভোকৰ যন্ত্ৰণাত বহুতে আত্মহত্যা কৰা আদি দৃশ্য আৰু ক’ত যে কি।কʼৰোনাতকৈ মানুহৰ পেটৰ পোৰণিহে বেছি যন্ত্ৰণাদায়ক বোধ হৈছে।দিনৰ দিনতো এই দৃশ্যসমূহে তাইৰ মনতো নিৰাশাৰে ভৰাই তোলে।
মাজে মাজে খিৰিকীৰে চাই ভাবি থাকে তাই মনতে,”কিমান যে মনত আশা লৈ অতীত গৌৰৱ কটনৰ অভিমুখী হৈছিলো। হঠাৎ কি হৈ গ’ল এয়া! মই বাৰু আকৌ মোৰ প্ৰিয় বান্ধৱীকেইজনীৰ সৈতে হোষ্টেললৈ গৈ আকৌ সেই সুখৰ দিনবোৰ উপভোগ কৰিব পামনে।”
যোৱানিশা বৰষুণ দিছিল। বৰষুণৰ টোপাল খিৰিকীৰ কাষত থকা কঁচুপাতখিলাত এতিয়াও বতাহত কঁপি কঁপি লৰি আছে।এই দৃশ্য ই তাইৰ মনতো আকৌ অশান্ত কৰি তুলিলে।তাই আকৌ ভাবিবলৈ বাধ্য হ’ল,”মানুহৰ জীৱনটোনো কি, কচু পাতৰ পানীৰ দৰে।”
সচাঁকৈ,
কাৰ জীৱন কেতিয়া যতি পৰে, কোনেও নাজানে।”
ভাৱনাত মগ্ন হৈ থাকোঁতেই পাল্কীৰ মাকে মাত লগালে,”মাজনী অ’!এই ফালে আহাচোন।”মাকৰ মাতত তাই ততালিকে মাকৰ ওচৰলৈ দৌৰ মাৰিলে।অলপ মূহুৰ্তৰ বাবে হ’লেও মাকৰ সেই মাতসাৰত তাইৰ মনটো চিন্তা-ভাৱনাৰ পৰা মুক্ত কৰি মাকৰ সেই স্নেহভৰা মাতত বুৰাই পেলালে।
সচাঁকৈয়ে, লকডাউন তথা এই গৃহবন্দীত্বৰ অব্যক্ত যাতনা প্ৰতিজন বিশ্ববাসীৰ অন্তৰত চলিয়েই থাকিব,কিবা এটা স্হায়ী সমাধান নোহোৱালৈকে।

Thanks for joining me!

Good company in a journey makes the way seem shorter. — Izaak Walton